ABC posoborowia (B) – Bracia starsi

Pierwotnie hasło to miało być na literę “A”, ale nie wypadało w ten sposób otwierać całego abecadła. Podobnie nadużyciem byłoby umieszczanie go pod literą “H”. Historia soborowej deklaracji Nostra Aetate jest bardzo burzliwa, a pod płaszczem Ducha Soboru wystąpili w niej eksperci kardynała Bei oraz środowiska żydowskie, głównie ze Stanów Zjednoczonych i Francji z rabinem Abrahamem Joszuą Heszelem na czele, które produkowały obszerne dokumenty na temat co Kościół powinien nauczać na temat żydów. Były też bratnie spotkania w atmosferze agape (przynajmniej wg kard. Bei i jego współpracowników np. ks. i późniejszego kard. Willebrandsa ) ale i rozdzieranie szat jakiego dokonał przed wrześniową sesją Soboru 1964 rabin Heszel, grożąc że jest gotów udać się do Auschwitz jeżeli Sobór uzna, że żydów jednak nawracać by się przydało. Z dokumentów żydowskich wynika również, że najbardziej obawiali się sprzeciwu tradycyjnego kleru włoskiego, oraz Afrykanów i biskupów z krajów arabskich jako tych, które o nazizm oskarżyć się nie dało, zatem na które nie działała magia słowa Holokaust używanego jako główny argument do soborowego “odczytania Ewangelii na nowo”. Tło historyczne powstawania deklaracji Nostra Aetate przedstawiłem dość obszernie na tym forum, nie będę zatem go powtarzał, warto jednak zaznaczyć że z soborowej deklaracji żydzi nie byli zadowoleni i uznawali ją za rezultat kompromisu, na który miały wpływ kręgi konserwatywne na Soborze. W deklaracji Nostra Aetate, która otwarła drzwi do dalszych zmian na nią się powołujących nie znajdziemy zatem żadnego z popularnych dziś haseł wyprowadzonych z niej w tzw. Duchu Soboru, np. o Holokauście, starszych braciach w wierze, Jezusie, który był Żydem czy bogactwie wartości trwającym w talmudycznym judaizmie, nie ma również mowy o relacjach religijnych z żydami. Szczególna zasługę w tworzeniu tych haseł odegrała utworzona przez Pawła VI komisja kard. Willebrandsa, który równolegle jako prymas Holandii był żywym świadkiem upadku w tym kraju wiary katolickiej. To właśnie z dokumentów komisji, której nazwa sama w sobie wykraczała poza soborowe ustalenia, zwłaszcza tych z roku 1974 i 1985 wynikają takie stwierdzenia jak np.:
“Krok podjęty przez Sobór [tj. przyjęcie Nostra Aetate] znajduje swoje historyczne osadzenie w okolicznościach głęboko przenikniętych pamięcią o prześladowaniu i masakrze żydów, które miały miejsce w Europie tuż przed i podczas II wojny światowej.”
Głoszenie Ewangelii Chrystusowej przez Kościół i katolików “nie może stanowić ataku na żydów”, a katolicy starać się rozumieć trudności jakie stają przed duszą żyda, prawdziwie przenikniętą najwyższym i najczystszym wyobrażeniem boskiej transcendencji postawioną przed tajemnicą Słowa Wcielonego” czy
“Dzieje judaizmu nie zakończyły się wraz ze zniszczeniem Jerozolimy, lecz trwały, rozwijając religijną tradycję. I chociaż uważamy, że waga i znaczenie owej tradycji zostały silnie dotknięte wpływem przyjścia Chrystusa, to niezależnie od tego, zachowuje ona nadal bogactwo wartości religijnych”
Działania Komisji wkrótce przeniosły tak na formułowanie wskazań dla kapłanów i katechetów jak wg kard. Willebrandsa żydów można przedstawiać, a jak nie oraz na stosowne programy edukacyjne, w wyniku których seminarzystów i studentów katolickich zaczęli kształcić rabini. Powyższe było w pełni zgodne z postulatami Heszela i reszty, którzy oferowali już podczas rozmów posoborowych edukację katolickich księży w zakresie wartości judaizmu, w zamian za co ze swej strony obiecali przedstawiać wśród swoich wizerunek Kościoła jako pozbawionego cech antysemickich. Doprawdy złoty interes.
Historyczność wizyty Jana Pawła II w rzymskiej synagodze w kwietniu roku 1986 doskonale oddał bp Grzegorz Ryś, mówiąc że i wcześniej papieże odwiedzali synagogi leżące w granicach pozostającego w ich władaniu Rzymu, ale podczas wizyty ceremonialnie zwracali uwagę miejscowemu rabinowi na błędy w interpretacji Pisma jakich dopuszczali się żydzi, odrzucając mesjaństwo Chrystusa Pana – przekazywali rabinowi Torę, mówiąc: czytacie, a nie rozumiecie. Zdaniem biskupa Rysia wizyta Jana Pawła II “odwróciła pamięć i historię” albowiem kłopotliwy temat Jezusa został pominięty, padły natomiast słowa, o których dokładne brzmienie zainteresowani sprzeczają się do dziś. Przeważająca wersja, którą reprezentuje m.in. biskup Ryś, zatwierdzona jak się wydaje przez rabinów, o czym świadczy np. ostatni wykład Abrahama Skórki na jezuickim uniwersytecie w Krzemowej Dolinie głosi, że papież użył wobec żydów określenia “starsi bracia w wierze”, co dało asumpt środowisko żydowskim do ukucia rozpowszechnianego przez posoborowców powiedzenia (które cytuję za nieocenionym bp Rysiem): “łączy nas wiara Jezusa, dzieli nas wiara w Jezusa”. Druga wersja, na która powołuje się m.in. ks. prof. W. Chrostowski , a także bp FSSPX B. Fellay głosi, że papież powiedział o “starszych braciach”. Wersja ta nie zyskała aprobaty rabinów, albowiem jak wyjaśnia ks. Chrostowski przypomina żydom historię o sukcesji Jakuba wydartej starszemu Ezawowi. Kolejny ważny krok Jan Paweł II wykonał w roku 2004, pisząc zaczynający się od słów szalom list do rabina Rzymu na 100-lecie miejscowej synagogi, w którym znalazło się kurtuazyjne stwierdzenie, iż Jezus był i pozostaje Żydem, bez dalszego wchodzenia w szczegóły dotyczące tej Postaci. Obecnie posoborowe relacje z żydami są na etapie pisania wspólnych książek i przyjaźni z rabinami (J.M. Bergoglio i A. Skórka, biskup San Jose i jego przyjaciel rabin reformowany, który uważa że homoseksualizm jest równie piękny co heteroseksualizm),formułowanych przez polityków żydowskich na oficjalnym spotkaniu z papieżem propozycji Karty Religii Zjednoczonych czy symbolicznych uścisków pod ścianą płaczu, a na naszym krajowym poletku – Dni Judaizmu z modlitwami w synagogach na zakończenie szabasu czy apelu bp Rysia do młodych wiernych posoborowych by wzięli na siebie odpowiedzialność “za to co wydarzyło się 70 lat temu“. Sama encyklika Evangelii Gaudium, której rozdział dotyczący żydów mógł prawdopodobnie recenzować rabin Skórka, zawierająca stwierdzenie, iż Kościół modernistyczny “się ubogaca, przyjmując wartości judaizmu” (rabinistycznego) jest jedynie rozwinięciem tez kard. Willebrandsa.
Sam Skórka głosi przy wsparciu Bergoglio komplementarność judaizmu i chześcijaństwa w Bożym planie zbawienia świata, jednakże bynajmniej nie w rozumieniu św. Pawła z Listu do Rzymian (Rz 11, 11-15: ” przez ich przestępstwo zbawienie przypadło w udziale poganom, by ich pobudzić do współzawodnictwa. Jeżeli zaś ich upadek przyniósł bogactwo światu, a ich pomniejszenie – wzbogacenie poganom, to o ileż więcej przyniesie ich zebranie się w całości! Do was zaś, pogan, mówię: będąc apostołem pogan, przez cały czas chlubię się posługiwaniem swoim w tej nadziei, że może pobudzę do współzawodnictwa swoich rodaków i przynajmniej niektórych z nich doprowadzę do zbawienia. Bo jeżeli ich odrzucenie przyniosło światu pojednanie, to czymże będzie ich przyjęcie, jeżeli nie powstaniem ze śmierci do życia?”
W to samo wierzy prawdopodobnie kard. Walter Kasper “Kościół wierzy, że judaizm to jest wierna odpowiedź ludu żydowskiego na nieodwołalne przymierze Boga jest dla tego ludu zbawienna, ponieważ Bóg jest wierny swoim obietnicom.”
Co powyższa praktyka posoborowa, w tym pomijanie w tzw. dialogu z judaizmem kłopotliwej kwestii mesjaństwa i Bóstwa Jezusa Chrystusa, sprowadzanie Go do podmiotu historycznego-żyda ma wspólnego z wiarą katolicką możecie przekonać się sami na podstawie wcześniejszego nauczania Kościoła, ale przede wszystkim Pisma Św.:
“Kto nie jest ze Mną, jest przeciwko Mnie; i kto nie zbiera ze Mną, rozprasza” (Mt 12, 30, Łk 11, 23)
“Kamień, który odrzucili budujący stał się głowicą węgła. Pan to sprawił i cudem jest w naszych oczach. Dlatego powiadam wam: Królestwo Boże będzie wam zabrane, a dane narodowi, który wyda jego owoce. Kto upadnie na ten kamień, rozbije się, a na kogo on spadnie, zmiażdży go” (Mt 21, 42-44, Łk 20, 17-18)
“Plemię przewrotne i wiarołomne żąda znaku, ale żaden znak nie będzie mu dany, prócz znaku proroka Jonasza (…) Ludzie z Niniwy powstaną na sądzie przeciw temu plemienij i potępią je; ponieważ oni wskutek nawoływania Jonasza się nawrócili, a oto tu jest coś więcej niż Jonasz” (Mt 12, 39-41, Łk 11, 29-32)
“Tak spadnie na was wszystka krew niewinna przelana na ziemi, począwszy od krwi Abla sprawiedliwego aż do krwi Zachariasza” (Mt 23, 35)
“Kto Mną gardzi, gardzi tym który Mnie posłał” (Łk 10, 16)
“Kto nie wierzy, już został potępiony, bo nie uwierzył w imię Jednorodzonego Syna Bożego. A sąd polega na tym, że światło przyszło na świat, lecz ludzie bardziej umiłowali ciemność aniżeli światło: bo złe były ich uczynki” (J 3, 18-19)
“Kto nie wierzy Synowi, nie ujrzy życia, lecz grozi mu gniew Boży” (J 3, 36)
“Kto nie oddaje czci Synowi, nie oddaje czci Ojcu, który Go posłał” (J 5, 23)
“Waszym oskarżycielem jest Mojżesz, w którym wy pokładacie nadzieję. Gdybyście jednak uwierzyli Mojżeszowi, to byście i Mnie uwierzyli” (J 5, 45-46)
“Jeżeli nie uwierzycie, że JA JESTEM pomrzecie w grzechach swoich” (J 8, 24)
“Kto gardzi Mną i nie przyjmuje słów moich, ten ma swego sędziego” (J 12, 48)
“Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie” (J 14, 6)
“Gdybym nie przyszedł i nie mówił do nich, nie mieliby grzechu. Teraz jednak nie mają usprawiedliwienia dla swego grzechu. Kto Mnie nienawidzi, ten i Ojca mego nienawidzi” (J 15, 22-23)
“To wam powiedziałem, abyście się nie załamali w wierze. Wyłączą was z synagogi. Owszem, nadchodzi godzina, w której każdy, kto was zabije, będzie sądził, że oddaje cześć Bogu. Będą tak czynić, bo nie poznali ani Ojca, ani Mnie” (J 16,1-3)

Dzieje i Listy Apostolskie:
“Twardego karku i opornych serc i uszu! Wy zawsze sprzeciwiacie się Duchowi Świętemu. Jak ojcowie wasi, tak i wy. Któregoż z proroków nie prześladowali wasi ojcowie? Pozabijali nawet tych, którzy przepowiadali przyjście Sprawiedliwego. A wyście zdradzili Go teraz i zamordowali. Wy, którzy otrzymaliście Prawo za pośrednictwem aniołów, lecz nie przestrzegaliście go” (Dz 7, 51-53)
“Żydzi zabili Pana Jezusa i proroków, i nas także prześladowali. A nie podobają się oni Bogu i sprzeciwiają się wszystkim ludziom” (1 Tes 2, 15)
“Nauka bowiem krżyża głupstwem jest dla tych co idą na zatracenie” (1 Kor 1,18)
“My głosimy Chrystusa ukrzyżowanego, który jest zgorszeniem dla żydów, a głupstwem dla pogan” (1 Kor 1, 23)
“Ponieważ, choć Boga poznali, nie oddali Mu czci jako Bogu ani Mu nie dziękowali, lecz znikczemnieli w swoich myślach i zaćmione zostało bezrozumne ich serce. Podając się za mądrych stali się głupimi” (Rz 1, 21-22)

(Żeby nie było że przekład archaiczny – Wszystkie powyższe cytaty za Biblią Tysiąclecia.)

Przypiski:

1. Papież Pius XII o minionych wraz z Nowym Przymierzem wartościach judaizmu:

Mystici corporis Christi:

22. Nasamprzód bowiem przez śmierć Odkupiciela przestał istnieć Stary Zakon, a na jego miejscu Nowy Zakon powstaje. Wtedy to Krwią Chrystusową poświęcony został dla całego świata Zakon Chrystusowy ze swoimi tajemnicami, ustawami, obrzędami i ustanowieniami. Podczas gdy Boski Zbawiciel głosił słowo Boże w ciasnych granicach jednego kraju – posłany był bowiem tylko do owiec Izraela, które były zginęły – (Mt 15, 24) – wtedy żyły obok siebie Stary Zakon i Ewangelia, lecz na drzewie krzyża swego Pan Jezus zniósł Stary Zakon przykazań i przepisów (Ef 2, 15), przybił do krzyża cyrograf Starego Zakonu (Kolos 2, 14), ustanawiając we Krwi swojej, przelanej za cały rodzaj ludzki, Nowy Zakon (Mt 26, 28). “Wtedy to, powiada św. Leon Wielki, głosząc naukę o krzyżu, wtedy to stała się ta oczywista zmiana Starego Zakonu na Ewangelią, Synagogi na Kościół, wielu ofiar na jedną Ofiarę, aby wraz ze śmiercią Pana owa mistyczna zasłona, która broniła przystępu do głębi świątyni i tajemnic najświętszych, rozdarła się od góry do dołu pod działaniem jakiejś gwałtownej, błyskawicznej siły”.

23. Na krzyżu zatem umarł Stary Zakon (i miał się zaraz po pogrzebie swoim stać śmiercionośnym), aby ustąpił miejsca Nowemu Zakonowi, dla którego Chrystus Pan wybrał w Apostołach odpowiednie swoje sługi (2 Kor 3, 6). A chociaż już w łonie Dziewicy ustanowiony był Głową całej ludzkiej rodziny, to jednak dopiero mocą krzyża Zbawca nasz ten urząd Głowy Kościoła sprawuje w całej pełni. “Przez zwycięstwo bowiem krzyża, jak uczy Anielski powszechny Doktor Kościoła, wysłużył sobie panowanie i moc nad narodami”, przezeń pomnożył do bezgranicznej wielkości ów skarbiec łask, których bezustannie, królując w chwale niebieskiej, udziela pielgrzymującym po tej ziemi członkom swoim. Przez Krew swoją na krzyżu przelaną dokonał tego, że gdy ustał gniew Boży, jako przeszkoda do zbawienia, a wszystkie dary niebieskie, zwłaszcza zaś skarby duchowe tego Nowego i wiecznego Zakonu, mogą wypływać ze źródeł Zbawicielowych na zbawienie ludzi, zwłaszcza zaś wiernych. Na drzewie krzyża wreszcie nabył sobie swój Kościół, to jest wszystkich członków Ciała Mistycznego; ci bowiem nie byliby przyłączeni przez chrzest do tego Ciała, gdyby nie ta moc zbawcza Krzyża, która ich w całej pełni wcieliła pod panowanie Chrystusowe.

2. Wypowiedź prominentnego przedstawiciela posoborowia:
“Jestem żydem. Dla mnie obie religie są jedną i tą samą religią.” (kard. Lustiger dla France-Soir, 03.02.1981 r., za: R. Amerio: Iota unum, wyd. polskie, s. 672)
3.
Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s