Dlaczego Karmel z Oświęcimia musiał zniknąć?

Bardzo ciekawy artykuł z roku 1990 w języku angielskim www.apropos.org.uk/…/MadiranRomeJewishAccordfinal.pdf
Poniżej wyimki ze źródeł “starszych braci”, na jakie się powołuje:

Trybuna żydowska (Tribune juive) – 12.1987
“Mglistego zimnego wieczora na przełomie 1962 i 1963 roku udałem się do Ośrodka Wspólnoty Pokoju w Strasbourgu, odpowiadając na nadzwyczajne zaproszenie. Przywódcy żydowscy odbywali właśnie w jego przyziemiu potajemne spotkanie z wysłannikiem papieża. Na zakończenie szabasu tuzin z nas przywitał wtedy odzianego na biało dominikanina, wielebnego ojca Yvesa Congara, któremu kardynał Bea w imieniu Jana XXIII powierzył zadanie zapytania nas, w wigilię Soboru, czego oczekujemy od Kościoła katolickiego…
Żydzi odseparowani od chrześcijańskiej społeczności przez prawie dwa tysiące lat, często traktowani jako przegrani, wrogowie i bogobójcy, poprosili o całkowitą rehabilitację. Jako potomkowie w prostej linii monoteistycznej trzody Abrahama, z której wyrosło chrześcijaństwo, poprosili o uznanie za braci i równych w godności partnerów Kościoła chrześcijańskiego…
Biały wysłannik, pozbawiony jakiejkolwiek odznaki czy ozdoby powrócił do Rzymu, zabierając rozliczne petycje zgodne z tymi naszymi. Po trudnych dyskusjach… Sobór spełnił nasze życzenia. Jak zapewnił mnie ojciec Congar oraz trzej autorzy tekstu – deklaracja Nostra Aetate stanowiła prawdziwą rewolucję doktryny Kościoła na temat żydów…
W ciągu kilku zaledwie lat zmieniono homiletykę i katechizmy (…) Francuski episkopat w osobie biskupa Strasburga L. A. Elchingera odegrał decydującą rolę w przedstawieniu współczesnej “kwestii żydowskiej” na Soborze. Kler chętnie przyjął decyzje soborowe. Powyższe podejście znalazło potężne wsparcie w postaci “Wskazówek duszpasterskich” komisji episkopatu do spraw relacji z judaizmem, opublikowanych przez Konferencję Episkopatu Francji 16 kwietnia roku 1973.
W samym Watykanie ten nurt myślowy otrzymał aprobatę ze strony najwyższych władz. 4 października roku 1983 przed papieżem Janem Pawłem II oraz światowym synodem biskupów, kardynał Etchegaray, przedstawiciel Stolicy Apostolskiej wygłosił głośne oświadczenie, w którym załatwiono wszystkie “problemy” żydowskie w dwóch punktach:
1. Całkowite i definitywne pojednanie z judaizmem i żydami.
2. Żal i prośba o przebaczenie za zło wyrządzone w przeszłości.
Od czasu tajemnej wizyty ojca Congara w zamkniętej części synagogi, w chłodną zimową noc, doktryna Kościoła przeszła całkowitą zmianę.”

Aktualności żydowskie (Actualite juive) – 09.1989
wypowiedź nowego Wielkiego Rabina Francji – Jozefa Sitruka:
“Relacje żydowsko-chrześcijańskie są ważniejsze dla gojów, albowiem to oni ponoszą winę wobec nas, nie odwrotnie”.

Trybuna żydowska (Tribune juive) – 10.1989
“Nie jest możliwe, bez tworzenia wielkiego zagrożenia zarówno dla ludzkości, jak i Żydów, nauczać że Bóg celowo wysłał swojego syna aby zginął z rąk ludzi, pod pozorem, iż śmierć owa stanowiła w znaczeniu metafizycznym wyłączny środek zbawienia ludzkości.
Karmel w Auschwitz stanowi ukoronowanie teologii jaką Kościół przyjął wyłącznie w celu udowodnienia światu że prawdziwym Izraelem są chrześcijanie (Nowy Izrael!), że “Nowe Przymierze” wyrażone w “Nowym Testamencie” jest historycznym i duchowym rozwinięciem “Starego Przymierza”, że historia ludu żydowskiego znajduje uwieńczenie w osobie Jezusa, ukrzyżowanego Żyda, albowiem Jezus, zmartwychwstały trzy dni później, był pierwszym chrześcijaninem wokół którego zebrał się “nowy lud” Boży. Na przestrzeni dwóch tysięcy lat żywotność ludu żydowskiego, głuchego na te absurdalne twierdzenia i cierpiącego z powodu teologicznego antysemityzmu powstałego Kościoła, stanowi doskonałą ilustrację próżności i bezrozumności tej podjętej przez chrześcijan próby nawrócenia [Żydów] i zniekształcenia biblijnego przekazu.”

I jeszcze refleksja autora artykułu:
“6 marca roku 1982 papież Jan Paweł II wprowadził dwie nowe idee, które, jeśli chcemy, możemy przypuszczalnie wyprowadzić z deklaracji soborowej, bądź zamiaru jej autorów, chociaż nie znalazły się w tej deklaracji w sposób wyraźny. Z jednej strony Jan Paweł II potwierdził, że chrześcijanie wierzą w tego samego Boga co Żydzi (1), z drugiej zaprosił chrześcijan do bliskiej współpracy z Żydami (2). Trzy lata później papieska komisja do spraw stosunków z judaizmem, poprzez swego przewodniczącego – znanego kardynała Willebrandsa przeniosła te dwie nowe idee na grunt praktyczny, wprowadzając wśród katolików hasło współpracy z Żydami aby przygotować świat na przyjście Mesjasza (3). W ten sposób, katolickie nauczanie duszpasterskie znalazło się otwarcie w zgodności z linią tradycyjnej koncepcji żydowskiej teologii, w jej wykładni funkcji przypisanej religiom “wywodzącym się z judaizmu: “ich misja to przygotowanie ludzkości na nadejście ery mesjanistycznej zapowiadanej przez Biblię” (deklaracja Wielkiego Rabinatu Francji z 16.04.1973 r.)”

przypisy własne – poniżej linki do tekstów, do których odwołuje się autor i tłum. wł. odnośnych fragmentów w jęz. polskim:
Przemówienie Jana Pawła II
www.ccjr.us/…/298-jp2-82mar6
(1) “Wreszcie nasze wspólne duchowe dziedzictwo jest szczególnie ważne kiedy odwołujemy się do naszej wiary w jedynego Boga, dobrego i miłosiernego, który miłuje ludzi i jest przez nich miłowany.”
(2) “To właśnie na takiej podstawie będzie możliwe ustanowienie – a jak wiemy właśnie o to chodzi – bliskiej współpracy, w stronę której kieruje nas nasze wspólne dziedzictwo w służbie człowiekowi i jego szerokim duchowym i materialnym potrzebom. Przez różne, ale w ostateczności spójne drogi będziemy w stanie osiągnąć, z pomocą Boga, który nigdy nie przestał miłować swego ludu [Rz 11,1], to prawdziwe braterstwo pojednania i szacunku i przyczynić się do pełnego wdrożenia Boskiego planu dziejów.”

Dokument kard. Willebrandsa
www.vatican.va/…/rc_pc_chrstuni_doc_19820306_jews-judaism_en.html
(3) “Ponadto, podkreślając eschatologiczny wymiar chrześcijaństwa osiągniemy większą świadomość, że lud Boży Starego i Nowego Testamentu zmierza ku podobnemu kresowi w przyszłości: przyjściu bądź powtórnemu przyjściu Mesjasza – nawet jeśli wychodzą z różnych punktów widzenia. Więcej zrozumienia przykłada się zatem do faktu, że osoba Mesjasza jest nie tylko punktem podziału ludu Bożego, ale również punktem styczności ( Sussidi per l’ecumenismo dla diecezji rzymskiej, n. 140)”

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s