Kontekst fatimski (3)

Rok 1917 rozpoczął się niespokojnie. Wojna światowa trwała, w okopach i na ziemi niczyjej krwawiła Europa. W dniu 17 lutego 1917 roku przebywający w Rzymie Maksymilian Kolbe obserwował z okien demonstrację z okazji rocznicy śmierci Giordana Bruno (przyjęto datę manifestacji, zgodną z datą zgonu G. Bruna, m.in. za: o. Piotr Cuber: Rycerz Niepokalanej w: Franciszkańskie Materiały Duszpasterskie, Lublin 2011 – w niektórych opracowaniach podaje się październik 1917). Na jednym z transparentów widniało hasło: Diabeł będzie rządził w Watykanie, a papież będzie mu służył za szwajcara, na innym Lucyfer przygniatający świętego Michała Archanioła (czy ojciec Kolbe przypomniał sobie tę scenę dwadzieścia cztery lata później, kiedy 17 lutego 1941 roku przyszło aresztować go gestapo?) W marcu 1917 wybuchła „rewolucja lutowa” w Rosji. W ciągu kilkunastu dni car został zmuszony do abdykacji. Stanowiska w rządzie objęli członkowie lóż. W Portugalii, w dniu 25 kwietnia 1917 Alfonso Costa po raz trzeci objął funkcję premiera. Miał przewodniczyć „rządowi jedności narodowej”, który rewolucjoniści w swym bezwstydzie nazwali „świętą unią” (uniao sagrada). Unią wokół udziału Portugalii w wojnie światowej. 13 maja na zgromadzeniu masońskim w Lizbonie Magalhaes Lima wołał: zwycięstwo sprzymierzonych musi oznaczać triumf masońskich ideałów! (za: V. Leon de Poncins: The Secret Powers behind Revolution).

Tego samego 13 maja na odległym pastwisku Cova de Iria doszło do zdarzenia, które miało zmienić dzieje Portugalii i świata. Trójce dzieci: Lucii, Franciszkowi i Jacincie objawiła się piękna Pani, prosząc o modlitwę różańcową i zapowiadając dalsze spotkania w kolejnych miesiącach. Wieści szybko się rozeszły po okolicy. I choć dzieci nie chciały wyjawić tajemnicy jaką 13 lipca przekazała im Pani, coraz to większe rzesze ciągnęły w rejon Fatimy, także z uwagi na zapowiedź cudu dla wszystkich znękanych, strudzonych i bezsilnych wobec rewolucyjnej rzeczywistości wiernych. Arturo de Oliveira Santos, burmistrz Ourem, członek Wielkiego Wschodu z Leiria, założyciel miejscowej loży w Ourem – nie mógł pozostać bezczynny. Zwłaszcza, gdy premier Alfonso Costa właśnie zadeklarował wprowadzenie w Portugalii marksizmu. W dniu 13 sierpnia 1917 roku, gdy około 15 tysięcy ludzi udało się do Cova zatrzymał dzieci i groził im śmiercią, żądając by ujawniły przekazany sekret i przyznały się do oszustw. Te pozostały nieugięte i w końcu został zmuszony je wypuścić. 13 października 1917 roku 70 000 ludzi było świadkiem niewytłumaczalnego zjawiska, o którym pisały nawet prorządowe, antyklerykalne z natury gazety O Seculo i O Dia, przywołując entuzjastyczne opisy świadków. Próba ośmieszenia objawień i ścięcia drzewa, przy którym miała ukazać się Matka Boża spełzła na niczym.

Na początku grudnia 1917 rząd Alfonso Costy został obalony przez przewrót wojskowy Sidonio Paisa, byłego ambasadora w Niemczech i ministra finansów za wczesnego okresu rewolucji. Alfonso Costa został aresztowany, Machado – złożony z urzędu prezydenta i wygnany. Do rządu zaproszono m.in. Antonio de Oliveirę Salazara, ten jednak zdecydował się nie przyjąć teki ministra. W lutym roku 1918 zmieniono dekret o rozdziale Kościoła od państwa, łagodząc jego przepisy, w lipcu tegoż roku nawiązano ponownie stosunki ze Stolicą Apostolską. To jednak nie był koniec rządów zła w Portugalii. Przypuszczalnie w Paryżu zapadło postanowienie o eliminacji Paisa. 14 grudnia 1918 podczas drugiej próby zamachu na stacji kolejowej Sidonio Pais zginął od kul karbonariusza Jose Julio da Costy. Jego zabójca po dwóch latach został wypuszczony z więzienia. Alfonso Costa wrócił do łask – w roku 1919 złożył w imieniu Portugalii podpis pod traktatem wersalskim, potem działał jako przedstawiciel Portugalii na pierwszym zgromadzeniu Ligi Narodów. Pozostał we Francji, gdzie zmarł w roku 1937, tuż przed śmiercią uzyskując tytuł wielkiego mistrza portugalskiej masonerii. W roku 1934 jako „intelektualista na wygnaniu” udzielił brazylijskiemu żurnaliście Jose Jobimowi cykl wywiadów pod tytułem Prawda o Salazarze. Bernardino Machado w roku 1925 ponownie został prezydentem, ale po kolejnym przewrocie w maju roku 1926 stracił władzę i po niepowodzeniu próby jej odzyskania w lutym 1927 roku udał się na wygnanie… do Francji. Powrócił do Portugalii po kapitulacji francuskiej w roku 1940, umarł w kwietniu roku 1944. Miejsce objawień w Fatimie po roku 1917 nadal pozostawało pod nadzorem władz – w maju roku 1920 gwardia republikańska zablokowała procesję wiernych, w marcu następnego roku wysadzona została kaplica w miejscu objawień, natomiast próba wysadzenia drzewa, gdzie ukazała się Maryja nie powiodła się.

Rządy „demokratów” trwały do roku 1926.W maju roku 1926 po przewrocie marszałka Gomeza da Costy, tekę ministra finansów objął Antonio de Oliveira Salazar. Dnia 13 maja roku 1931 biskupi Portugalii poświęcili swój kraj Niepokalanemu Sercu Maryi. W roku 1932 Salazar został premierem, rozpoczynając budowę swojego Estado Novo. Jego rząd zniósł prawa przeciwko Kościołowi, a w roku 1935 zakazał działalności w Portugalii lóż masońskich.

Bibliografia – w pierwszym poście z serii

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s